Gelukt!

Ik word wakker en merk dat het licht in onze tent binnenstroomt. Mijn bioritme vertelt me dat het nacht is en ik rits de tent open om te kijken wat er aan de hand is. Het licht komt van de maan, die erg laag over het water hangt. De sterrenhemel is fantastisch. Alles is zo klaar dat ik perfect kan zien. Prachtig. Ik luister naar de geluiden van de nacht: krekels tsjirpen en dieren ritselen in de struiken.

Het ritme van de natuur went snel. We worden wakker met de zon en gaan slapen wanneer het donker wordt. De nacht valt hier snel, om half acht begint het te schemeren en om acht uur is het pikkedonker. Ik ben nog nooit zo rustig geweest als hier, het lijkt alsof het drukke stadsleven helemaal niet bestaat. Bovendien zijn we verbaasd hoe weinig luxe we eigenlijk nodig hebben en hoe snel het gebrek eraan went. De natuur is overweldigend.

In de namiddag probeer ik nogmaals recht te raken op het water. Na enkele keer lukt het nog niet en ik maak me kwaad. Ik ga meermaals kopje onder en mijn spieren doen pijn. CJ roept wat tips vanaf de oever en plots lukt het: ik sta recht! Natuurlijk denkt niemand er aan om hier foto's van te trekken, dus je moet mij op mijn woord geloven.

Wakeboarden is superplezant - ik beklaag ons Belgisch klimaat want dit zou een sport voor mij zijn. Heel wat anders dan met vijfendertig vrouwen staan zweten op bedenkelijke eurotrance in de plaatselijke fitnessclub. De rest van het Aussie-gezelschap zijn doorwinterde boarders en het is super om hen bezig te zien. Ik kijk er naar uit om ook zo over het water te scheren binnen enkele dagen. Ian, de Engelse tourmanager van Carl Cox is de laatste om recht te raken. Na 80 pogingen lukt het hem ook: iedereen is officiëel geslaagd!

Wie raakt er recht?

Algauw blijkt onze prime real estate nogal overrated wanneer we merken dat ons grondgebied vanaf half zes 's ochtends volop in de zon staat. We smelten elke ochtend uit onze tent. Als het al eens een dag minder zonnig is, schreeuwen de papegaaien ons wel wakker. Zo'n lawaai heb ik in mijn leven nog niet gehoord.

Douches zijn er niet zodat we ons moeten wassen in de rivier en naar toilet gaan doen we met een schup. Ik moet er geen tekening bij maken. Dit is duidelijk de mindere kant van het avontuur. Elke dag gaan de drie Belgen uit het gezelschap op bezoek in het dorp om de touch met de realiteit niet te verliezen.

In de namiddag proberen we het wakeboarden uit. Ramses blijkt een natuurtalent en raakt al vanaf de tweede keer uit het water. CJ ook, hij had het wakeboarden al eerder geprobeerd. Bij mij lukt het niet de eerste dag en ik moet opgeven omdat de spieren in mijn polsen overgesneden lijken.

Kamperen in de jungle!

Net na nieuwjaar vertrekken we een week naar Yarrawonga om te kamperen. Misschien wel de leukste ervaring van de hele reis - wie had dat gedacht? Yarrawonga ligt zo'n 300 kilometer buiten Melbourne. Het is een uitgestorven dorpje van zo'n 4000 mensen en zonder het watertoerisme zou er hier geen kat komen. Dankzij de rivier is deze plaats drukbezocht door jetskiers en wakeboarders. En dat is precies wat wij hier komen doen.

We arriveren aan de oever en laten onze boot in het water. We laden onze spullen in en zoeken geschikt plekje. CJ heeft algauw een plaatsje voor ons gereserveerd aan het water ("prime real estate", volgens hem). Ons plaatsje wordt afgeschermd door een omgevallen boom zodat de wilde koeien alvast niet op onze tent kunnen gaan staan. Er zijn hier dus echt wilde koeien, kangeroes, slangen, hagedissen, papegaaien en possums: vreemd hoor. Het is voor hem de eerste keer dat hij een tent opzet, gelukkig heb ik al wat Pukkelpop-ervaring achter de kiezen. 's Nachts verzamelen we rond het kampvuur en mijn gemankeerd scoutgevoel wordt helemaal goedgemaakt.

ps: Op de foto zie je de rivier waarlangs we kamperen, een stuk verderop. Het lijkt op een gigantisch bos dat ondergelopen is. De bomen zijn afgestorven en staan spookachtig op het water. Net een scène uit een horrorfilm - echt een bevreemdend zicht.

Happy NY ! ! !

Oudejaarsavond en 29°. We gaan uit eten in een sjiek restaurant aan de rivier, vlakbij het casino. Het casinocomplex is zowat het kloppende hart van de stad, maar vanavond is het hier nog drukker dan anders. Gelukkig hoeven we geen uren aan te schuiven en hebben we zelfs een privé-ruimte (waarvan we denken dat het eigenlijk de leeggemaakte koelkast is - check de flessen op de achtergrond). Hier zie je het hele gezelschap bij elkaar: Ramses, ik, CJ, Lauren, Ian, Richie, Zoë, Carl Cox en zijn lief en zus. Ik zie op de kaart dat een glas wijn hier 15 euro kost en bedenk hoe duur het moet zijn om vanavond dronken te worden.

Nochtans blijkt het later geen probleem voor Ramses :-) We vieren 12 uur op de hoek van de straat, want CJ moet zo dadelijk op. Ik bel met België, maar niemand deelt het nieuwjaarsgevoel (waarschijnlijk omdat het daar 2u 's middags is). Hij speelt een liveset - super. Er is veel volk en gelukkig is iedereen hier wel in nieuwjaarsstemming. We gaan om half vier al naar huis, ik denk dat het de vroegste Nieuwjaar is sinds tijden.

Relaxen in Melbourne

We hebben een weekje gerelaxed in Melbourne bij Ritchie (CJ's promotor) om ons voor te bereiden op Nieuwjaar. We kunnen eindelijk terug op het internet en maken er allemaal gretig gebruik van. Ik lees eindelijk m'n mails, maak mijn werk eindelijk af - behoorlijke opluchting- en gooi deze blog online. Een gsm mis ik absoluut niet, ik weet zelden welke dag het is (laat staan het uur) maar van een internetgebrek moest ik toch even afkicken.

Verder is vooral luieren aan de orde: beetje wandelen, krab gaan eten in lekker seafood restaurant, Little Italy bezoeken (Richmond), barbecuen, filmpjes zien uit de oneindige inhouse collectie , zonnen op St-Kilda Beach, naar de Jam Factory bioscoop, naar de kapper gaan, gaan shoppen voor een NYE outfit - alles is hier zo goedkoop dat je zelden iets kan laten liggen. MAG laten liggen, eigenlijk.

We logeren in een loft waar nog 4 andere mensen wonen/logeren, zodat we in totaal met z'n zevenen in een ruimte verblijven. Soms nogal krap, gelukkig woont hier ook een ultiem lief hondje om de gemoederen te verzachten (zie foto).

Backpacking!

Honderd kilometer verder komen we aan in Surfers Paradise aan de Gold Coast. In de zon komen is met onze rode ledematen helaas geen optie. We kopen tickets voor Infinity – een supermaf pretparkje met allerlei futuristische kamers in verschillende sferen. Om te bezuinigen overtuigen Rammy en ik CJ om in te checken in een backpackerhotel. Dat zullen we geweten hebben. De temperatuur is drukkend en niemand kan ‘s nachts slapen. De straten zijn gevuld met dronken idioten en om vier uur breekt er een verschrikkelijke tropische regenstorm los. De dronken idioten spoelen weg en wij kunnen eindelijk slapen.

Appelsienen in Sydney

We rijden door naar Sydney. Morgen moet de auto terug binnen zijn dus hebben we maar een halve dag om de stad te bezoeken. We willen over de brug (de bovenkant van de brug!) wandelen, maar het begint te regenen. In plaats daarvan nemen we de boot naar het aquarium. Omdat Sydney omringd is door water, is een boot hier hetzelfde als een tram. We varen onder de brug door en langs het bekende Opera House. Volgens CJ is de vorm gebaseerd op appelsienenschillen maar ik zie het in elk geval niet. Het is bewolkt, maar we zijn blij met een dagje zonder zon. Vanaf morgen logeren we een maand bij Richie in Melbourne. CJ’s boeking in Perth volgende week gaat niet door omdat het festival gecanceld is. We kunnen onze tickets niet recupereren maar mogen wel een andere bestemming kiezen. Ramses wil naar tropische stranden in Cairns, maar wij kiezen voor Ayers Rock.