Point Break

Australië is surfland bij uitstek. We rijden uit Melbourne en gaan op zoek naar strand. Het is heet vandaag en we komen liever niet uit onze airconditioned car. Melbourne ligt aan een baai maar vandaag willen we naar de oceaan. We rijden naar Port Philip en nemen de overzetboot naar de Great Ocean Road (de naam alleen al). Het water ziet er vreemd uit: aan de ene kant zie je een kalme baai met bootjes en jetski's en aan de andere kant kabbelen de golven van de oceaan. We rijden verder naar Bells Beach, het bekenste surfersstrand van Aussie. De film Point Break (over surfers die banken overvallen om niet te hoeven werken) speelt zich hier af. Op het vliegtuig terug vertelt een Aussie me dat de film in California is opgenomen, maar dat willen we even door de vingers zien. Het lijkt alsof we de eersten zijn die zonder surfplank dit strand betreden. Vanop de rotskust kijken we naar de surfers die halsbrekende toeren uithalen. De zee is helder en de golven groot. Ik ben nooit een grote fan geweest van de Belgische kust, en sinds Australië weet ik helemaal niet wat mensen er zoeken. Ik weet zelfs niet of we die zandstrook aan de Noordzee wel als strand mogen catalogeren. Kijk en oordeel zelf...

Possum alarm!

Wat is douchen heerlijk. Na vier dagen jungle vinden we stromend kraantjeswater de beste uitvinding sinds kampvuur. Toch is ons natuuravontuur nog niet helemaal voorbij. Wanneer CJ en ik naar een film kijken, horen we Ramses rechtspringen. "Wat the f*** is dat?" Blijkbaar is er een possum in huis binnengedrongen. Het wilde dier lijkt op een marmot met een lange staart en zit in het midden van de kamer. We proberen het schattige diertje buiten te zetten, maar het is doodsbang en vlucht weg. Wanneer het na vier uur nog niet gelukt is, besluiten we het maar te domesticeren. Ondertussen ligt het ergens te slapen in de badkamer.

Geïnspireerd door het spaghettisucces, besluit ik de rest van de reis te koken. De zon en de natuuruitstap hebben goed gedaan, en ik heb zin in verse groenten. Vreemd genoeg blijkt het koken nog redelijk te gaan en misschien blijf ik dit in België wel volhouden. Is dit de doorbraak?

CJ heeft het behoorlijk te pakken en blijft de hele dag op de zetel. Hij ziet het niet zitten om naar Ayers Rock te gaan omdat de weersvoorspelling geen enkele dag onder 40° zakt. Uiteindelijk kiezen we er samen voor om naar Tasmanië te gaan voor enkele dagen. Zondag vertrekken we.

Naar huis :-(

Tot ieders opluchting koelt het af en is het bijna de hele dag bewolkt. De weinige keren dat de zon door de wolken priemt, voelen we de brandende hitte op onze huid. Er wordt gewakeboard, gejetskiëd, Uno gespeeld, gevist, gelezen en gebabbeld. Verder valt er weinig te beleven en dat is heerlijk. Jetskiën is super! Tegen 130 km/u over het wateroppervlak scheren: net als in de film.

's Avonds maken we een superdeluxe spaghetti Bolognaise (Bollandaise, volgens CJ) voor onze kampeergenoten. Op een gammel vuurtje, terwijl de pasta kookt boven het zelfgestookte kampvuur. We zijn zelf verbaasd dat het lekker is. Zoals kampvuren dat altijd uitlokken, begint men plots links en rechts liedjes te zingen. Ik heb nog nooit zo'n mooie, felle sterrenhemel gezien. We zetten onze stoelen op een rijtje en speuren de hemel af op zoek naar shooting stars.

Jammer genoeg heeft CJ een verkoudheid opgedaan. Gisterennacht zijn we in een restaurantje in de buurt gaan eten en het was donker en behoorlijk koud toen we terugvaarden. Bovendien regende het, iets wat in Yarrawonga al vijf jaar niet meer gebeurd is. Overal waar we komen, nemen we de regen mee en de Aussies kunnen hun geluk niet op. Belgische invloed: ze zouden ons hiervoor moeten betalen. We besluiten de dag nadien te vertrekken. Tegen mijn zin, want het bevalt me hier prima.

Gelukt!

Ik word wakker en merk dat het licht in onze tent binnenstroomt. Mijn bioritme vertelt me dat het nacht is en ik rits de tent open om te kijken wat er aan de hand is. Het licht komt van de maan, die erg laag over het water hangt. De sterrenhemel is fantastisch. Alles is zo klaar dat ik perfect kan zien. Prachtig. Ik luister naar de geluiden van de nacht: krekels tsjirpen en dieren ritselen in de struiken.

Het ritme van de natuur went snel. We worden wakker met de zon en gaan slapen wanneer het donker wordt. De nacht valt hier snel, om half acht begint het te schemeren en om acht uur is het pikkedonker. Ik ben nog nooit zo rustig geweest als hier, het lijkt alsof het drukke stadsleven helemaal niet bestaat. Bovendien zijn we verbaasd hoe weinig luxe we eigenlijk nodig hebben en hoe snel het gebrek eraan went. De natuur is overweldigend.

In de namiddag probeer ik nogmaals recht te raken op het water. Na enkele keer lukt het nog niet en ik maak me kwaad. Ik ga meermaals kopje onder en mijn spieren doen pijn. CJ roept wat tips vanaf de oever en plots lukt het: ik sta recht! Natuurlijk denkt niemand er aan om hier foto's van te trekken, dus je moet mij op mijn woord geloven.

Wakeboarden is superplezant - ik beklaag ons Belgisch klimaat want dit zou een sport voor mij zijn. Heel wat anders dan met vijfendertig vrouwen staan zweten op bedenkelijke eurotrance in de plaatselijke fitnessclub. De rest van het Aussie-gezelschap zijn doorwinterde boarders en het is super om hen bezig te zien. Ik kijk er naar uit om ook zo over het water te scheren binnen enkele dagen. Ian, de Engelse tourmanager van Carl Cox is de laatste om recht te raken. Na 80 pogingen lukt het hem ook: iedereen is officiëel geslaagd!

Wie raakt er recht?

Algauw blijkt onze prime real estate nogal overrated wanneer we merken dat ons grondgebied vanaf half zes 's ochtends volop in de zon staat. We smelten elke ochtend uit onze tent. Als het al eens een dag minder zonnig is, schreeuwen de papegaaien ons wel wakker. Zo'n lawaai heb ik in mijn leven nog niet gehoord.

Douches zijn er niet zodat we ons moeten wassen in de rivier en naar toilet gaan doen we met een schup. Ik moet er geen tekening bij maken. Dit is duidelijk de mindere kant van het avontuur. Elke dag gaan de drie Belgen uit het gezelschap op bezoek in het dorp om de touch met de realiteit niet te verliezen.

In de namiddag proberen we het wakeboarden uit. Ramses blijkt een natuurtalent en raakt al vanaf de tweede keer uit het water. CJ ook, hij had het wakeboarden al eerder geprobeerd. Bij mij lukt het niet de eerste dag en ik moet opgeven omdat de spieren in mijn polsen overgesneden lijken.

Kamperen in de jungle!

Net na nieuwjaar vertrekken we een week naar Yarrawonga om te kamperen. Misschien wel de leukste ervaring van de hele reis - wie had dat gedacht? Yarrawonga ligt zo'n 300 kilometer buiten Melbourne. Het is een uitgestorven dorpje van zo'n 4000 mensen en zonder het watertoerisme zou er hier geen kat komen. Dankzij de rivier is deze plaats drukbezocht door jetskiers en wakeboarders. En dat is precies wat wij hier komen doen.

We arriveren aan de oever en laten onze boot in het water. We laden onze spullen in en zoeken geschikt plekje. CJ heeft algauw een plaatsje voor ons gereserveerd aan het water ("prime real estate", volgens hem). Ons plaatsje wordt afgeschermd door een omgevallen boom zodat de wilde koeien alvast niet op onze tent kunnen gaan staan. Er zijn hier dus echt wilde koeien, kangeroes, slangen, hagedissen, papegaaien en possums: vreemd hoor. Het is voor hem de eerste keer dat hij een tent opzet, gelukkig heb ik al wat Pukkelpop-ervaring achter de kiezen. 's Nachts verzamelen we rond het kampvuur en mijn gemankeerd scoutgevoel wordt helemaal goedgemaakt.

ps: Op de foto zie je de rivier waarlangs we kamperen, een stuk verderop. Het lijkt op een gigantisch bos dat ondergelopen is. De bomen zijn afgestorven en staan spookachtig op het water. Net een scène uit een horrorfilm - echt een bevreemdend zicht.

Happy NY ! ! !

Oudejaarsavond en 29°. We gaan uit eten in een sjiek restaurant aan de rivier, vlakbij het casino. Het casinocomplex is zowat het kloppende hart van de stad, maar vanavond is het hier nog drukker dan anders. Gelukkig hoeven we geen uren aan te schuiven en hebben we zelfs een privé-ruimte (waarvan we denken dat het eigenlijk de leeggemaakte koelkast is - check de flessen op de achtergrond). Hier zie je het hele gezelschap bij elkaar: Ramses, ik, CJ, Lauren, Ian, Richie, Zoë, Carl Cox en zijn lief en zus. Ik zie op de kaart dat een glas wijn hier 15 euro kost en bedenk hoe duur het moet zijn om vanavond dronken te worden.

Nochtans blijkt het later geen probleem voor Ramses :-) We vieren 12 uur op de hoek van de straat, want CJ moet zo dadelijk op. Ik bel met België, maar niemand deelt het nieuwjaarsgevoel (waarschijnlijk omdat het daar 2u 's middags is). Hij speelt een liveset - super. Er is veel volk en gelukkig is iedereen hier wel in nieuwjaarsstemming. We gaan om half vier al naar huis, ik denk dat het de vroegste Nieuwjaar is sinds tijden.